Maggie Gyllenhaal'in yönetmenlik koltuğuna oturduğu 'The Lost Daughter', Elena Ferrante'nin aynı adlı romanından sinemaya uyarlanan, içe dönük ve sarsıcı bir psikolojik dram. Film, Yunanistan'da tatil yapan orta yaşlı bir profesör olan Leda'nın (Olivia Colman) hikayesini anlatıyor. Sakin bir plaj tatili beklerken, Leda'nın karşısına çıkan genç bir anne ve kızı, onu geçmişteki kendi annelik deneyimleriyle, özellikle de terk ettiği kızlarıyla ilgili bastırdığı suçluluk, pişmanlık ve karmaşık duygularla yüzleşmeye zorlar.

Olivia Colman, Leda karakterine olağanüstü bir derinlik katıyor. Sessiz bakışları ve minimal jestleriyle karakterin içsel fırtınalarını mükemmel bir şekilde yansıtıyor. Jessie Buckley ise genç Leda'yı canlandırarak, karakterin geçmişteki huzursuzluğunu ve annelik içgüdüleriyle bireysel arzuları arasındaki çatışmayı güçlü bir şekilde aktarıyor. Dakota Johnson'ın canlandırdığı genç anne Nina da, Leda için bir ayna işlevi görerek filmin temalarını güçlendiriyor.

Maggie Gyllenhaal, ilk yönetmenlik denemesinde son derece olgun ve özgün bir dil yakalıyor. Film, geleneksel bir anlatı sunmak yerine, karakterin zihninde gezinen, rahatsız edici ve samimi bir portre çiziyor. 'İyi anne' mitini sorgulayan, anneliğin kutsallığına dair tabuları zorlayan bir bakış açısı sunuyor. Görüntü yönetimi ve atmosferik müzikler, Leda'nın içsel gerilimini ve Yunanistan'ın bunaltıcı sıcağını ekrana taşıyarak izleyiciyi filmin psikolojik gerilimine dahil ediyor.
'The Lost Daughter', rahat bir izleme deneyimi vaat etmiyor; aksine, izleyiciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve annelik, benlik, fedakarlık ve özgürlük gibi evrensel temalar üzerine derinlemesine kafa yormaya davet ediyor. Oyunculuk performansları, özellikle Colman'ın Oscar'a aday gösterilen performansı, ve cesur anlatımıyla, iz bırakan ve üzerine uzun uzun konuşulacak bir film arayanlar için kaçırılmaması gereken bir başyapıt.